Een boomer kijkt terug
Als lid van de Boomer-generatie beschrijft een auteur, (in zijn late jaren zestig), zijn ervaringen en observaties. Zijn persoonlijke terugblik laat een generatie zien die trots is op materiële prestaties en de educatieve kansen die ze hun kinderen gaven. Terwijl ouders werkten en het huis “als een goed geoliede machine” draaide, werden emoties vaak behandeld als “giftig afval”.
Er lag sterk de nadruk op prestaties: cijfers, trofeeën en toelatingsbrieven voor de universiteit. De vader van de auteur werkte dubbele diensten in de fabriek en gaf elke week het loon aan de moeder — een weerspiegeling van de offers van toen. “Dat was liefde in zijn taal — voorziening en offer.” Die focus op materiële zorg stond vaak echte emotionele verdieping in de weg.
Hoe ze opvoedden — en wat dat deed
De auteur vertelt over zijn manier van opvoeden: hij bracht zijn drie kinderen naar voetbaltrainingen, regelde bijlessen en zorgde voor een spaarpot voor de universiteit. “Ik was aanwezig op elke schoolvoorstelling en honkbalwedstrijd,” zegt hij. Ondanks die betrokkenheid ontbrak het volgens hem aan emotionele intelligentie in zijn aanpak.
Emoties zoals “boosheid”, “verdriet” en “overweldiging” werden vaak genegeerd of ontweken. Coping-mechanismen waren onder meer “bier drinken en naar de wedstrijd kijken”. Kinderen zagen dat en leerden gevoelens op te kroppen. Het ‘alles is prima’-model leidde soms tot plotselinge “explosies” wanneer de druk te groot werd. Als voorbeeld van emotionele onderdrukking noemt hij adviezen als “grote jongens huilen niet” en “je bent te gevoelig”.
Wat de nieuwe generatie eruit haalt
Die emotionele ongeletterdheid heeft geleid tot volwassenen die op papier succesvol zijn, maar in hun binnenwereld zoekende. Ze hebben moeite met het benoemen van gevoelens en met het aangeven van wat ze nodig hebben, wat problemen kan geven in relaties en op het werk. De auteur merkt dat zijn volwassen kinderen nu zelf ouders zijn en dezelfde uitdagingen tegenkomen, terwijl ze proberen die emotionele blindheid te doorbreken.
Er is een verschuiving: ze leren over emotionele intelligentie. Therapie en boeken over emotioneel bewustzijn zijn hulpmiddelen geworden om die lessen alsnog te leren. De auteur ontdekte zelf dat “het delen van mijn eigen gevoelens meer openlijk” zijn relaties heeft verdiept. Zijn slotopvatting: “Het is nooit te laat om te leren.”
Deze introspectie markeert een belangrijk keerpunt voor de Boomer-generatie. Door de emotionele nalatenschap onder ogen te zien, kunnen oudere en jongere generaties lessen trekken voor de toekomst. Dit groeiende bewustzijn biedt de kans om verandering te omarmen en echte verbindingen te koesteren op basis van emotioneel bewustzijn en openheid. Division of material benefit and emotional nourishment might just be the key to cultivating truly fulfilled generations.
